სიახლეები

ძალიან დიდი ხანია ამ ბლოგზე არაფერი დამიწერია. ხან უდროობას ვიმიზეზებ, ხან უიდეობას, მაგრამ ერთადერთი მიზეზი სიზარმაცეა.  რაც შეეხება სიახლეებს, ძალიან ბევრი რამ შეიცვალა ბოლო პოსტიდან. პირველ რიგში, მაგისტრატურაში ჩავაბარე. როგორ, რატომ, რისთვის? ახლაც არ ვიცი, უბრალოდ ძალიან კარგი შესაძლებლობა გამოჩნდა და მიუხედავად იმისა, რომ ერთი წელი დასვენება და მუშაობა მინდოდა, უარი ვერ ვთქვი. ყოველთვიურად საკმაოდ დიდი სტიპენდია მაქვს და სწავლის ფულის გამორთმევა მშობლებისთვის არ მიწევს. მეტი როდის მექნება შესაძლებლობა ვისწავლო ჯიპაში და სწავლა თავად დავიფინანსო.

გამომდინარე იქიდან, რომ საკმაოდ ბევრი მაქვს  სასწავლი და პრაქტიკული დავალებები შესასრულებელი, ძალიან ვიღლები.  მეგობრებისთვის და პირადი ცხოვრებისთვის მარტო შაბათ-კვირას ვიცლი, დასვენებისთვის დრო თითქმის არ მრჩება და ძალიან გადავიღალე. ვხვდები, რომ ბოლო პერიოდში ყველაფერი მაღიზიანებს და ხასიათიც ძალიან გამიფუჭდა.  მოტივაციის შექმნა და შენარჩუნებაც ძალიან მიჭირს, თავს ძალას ვატან რომ 4 წლის განმავლობაში დაზეპირებულ ლექციებს კიდევ ერთხელ მოვუსმინო და ერთი და იგივე დავალება მეასედ გავაკეთო. სასწავლო პროგრამა მართლა იდეალურია, უბრალოდ როცა ბაკალავრიატს და მაგისტრატურას ერთსა და იმავე სფეროში აკეთებ, ცოტა მოსაბეზრებელია.

ჯიპაში ყველაზე მეტად  ლექტორების სტუდენტებისადმი დამოკიდებულება მომწონს.  ჯავახიშვილისაგან განსხვავებით, აქ როგორც თანასწორს გელაპარაკებიან და შენს აზრს პატივს სცემენ. სასწავლო პროცესი ძალიან დალაგებულია, ყველა ცვლილებაზე ინფორმაციას წინასწარ გვაწვდიან. დღეში 3-4 მეილი მოდის და არ  ყოფილა შემთხვევა, ლექტორს  ლექცია გაეცდინოს და წინასწარ არ გავეფრთხილებინეთ.  ამ ყველაფერს ემატება ძალიან კარგი ტექნიკა, რაც პრაქტიკული გამოცდილების მიღების საშუალებას იძლევა. ჯიპას რეკლამასავით გამომდის, მაგრამ ჯერ ცუდი არაფერი მომხდარა და შეუძლებელია არ დააფასო, როცა ხედავ რომ ადამიანები ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის, რომ შენ ცოდნა მიიღო. ჯგუფელებიც ძალიან კარგები არიან, უბრალოდ ზოგთან უფრო ვმეგობრობ,ზოგთან საერთო ენის გამონახვა მიჭირს. სულ 33 ვართ, 21 ქართველი, 6 სომეხი და 6 აზერბაიჯანელი. საერთო წვეულებაც გვქონდა, ჭაჭის დეგუსტაციით. რა თქმა უნდა, პატარა უსიამოვნებები და კბენები არის, მაგრამ 33 ძალიან ამბიციური ადამიანის ურთიერთობა მარტივი ვერც იქნება.  ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც ისაა, რომ სამუშაო პროცესთან დაკავშირებული ყველა გაუგებრობა აუდიტორიაში რჩება და მეგობრობაში ხელს არ გვიშლის.  დანარჩენ ცვლილებებზემ უფრო სწორად მიმდინარე მოვლენებზე შემდეგ პოსტებში. უკვე მეასედ ვდებ პირობას, რომ ხშირად დავწერ, იმედია, ახლა მაინც ავასრულებ.

პ.ს. კიდევ სამ საკითხს უნდა მივხედო:

• რაც შეიძლება ხშირად ვნახო მეგობრები;
• ვეცადო აღარ ვიყვირო, ვიუხეშო;
• ადამიანურად დავისვენო, დღეში ერთი საათით მაინც მოვშორდე კომპიუტერს, ტელეფონს და სხვა გაჯეტებს.

Tags: სიახლეები

ღამე ფლორიანთან 2

ფლორიანი – ფლო როგორც მეგობრები ეძახიან, გერმანელია. საქართველოში მომავალი ჟურნალისტებისათვის ტრენინგის ჩასატარებლად ჩამოვიდა. ფლო ოპერატორია, შესაბამისად სტუდენტებს ამ მხრივ ეხმარებოდა. მის პროფესიონალიზმზე ლაპარაკს არ დავიწყებ, ამ პოსტის თემა არ არის.

პატარა გადახვევა: მე და ჩემს 5 მეგობარს, რომლებიც ამ ტრენინგზე ერთად წავედით ერთი უცნაურობა გვჭირს.  როცა ადამიანები (ძირითადად ლექტორები) მოგვწონს, ზედმეტად აჟიტირებულები ვართ. გვახსოვს ამ ადამიანის ყველა სიტყვა, ხუმრობა თუ ჟესტიკულაცია. ეს აჟიტირება მაქსიმუმ 2 კვირა გრძელდება და მერე უფრო იოლ ფორმებში გადადის. ჩვენი აჟიტირების ბოლო ობიექტი ფლო იყო, პირველ რიგში, მისი საქმისადმი დამოკიდებულების გამო.

ტრენინგის დამთავრებაზე ყველას გული გვწყდებოდა, თან ფლომაც რამდენჯერმე შემოგვთავაზა შევკრებილიყავით ამიტომაც გადავწყვიტეთ მისთვის ქალაქის ჩვენება. ქართულ სამზარეულოში მისი ცოდნა მხოლოდ ოფისში ერთხელ გასინჯული ხაჭაპურით შემოიფარგლებოდა, ამიტომაც პარასკევ საღამოს თავი ერთ–ერთ რესტორანში ამოვყავით. ტრენინგში მონაწილე 12 სტუდენტიდან 11 სახეზე იყო. მათ შორის ერთი ბიჭიც. ფლო იმაზე გაცილებით საინტერესო პიროვნება აღმოჩნდა, ვიდრე მოველოდი. კარგად ერკვევა კინოში და მუსიკაში, ბევრს მოგზაურობს და თავისი თავგადასავლების საინტერესოდ მოყოლაც გამოსდის.

საღამო ბარის ძებნაში გაგარძელდა, მაგრამ პარასკევ ყველა ადგილი, სადაც დაჯდომა, ლუდის დალევა, მუსიკის მოსმენა და უბრალოდ ლაპარაკი შეიძლებოდა გადაჭედილი იყო. ვიყიდეთ, ლუდი, წვენი, ჩიპსები და ღამე ნარიყალაზე გავაგრძელეთ. ცხოვრებაში პირველად დავლიე ამდენი ლუდი და აღმოჩნდა, რომ ძალიანაც კარგი სიმთვრალე მაქვს. ნარიყალაზე საშინელი ქარი იყო, თან ზოგიერთები ქუსლებიანი ფეხსაცმლით იყვნენ და მხიარულება დიდად არ გამოსდიოდათ. სამაგიეროდ, ცოტახანში რამდენიმე ახალგაზრდა შემოგვიერთდა, რომლებსაც გიტარა ჰქონდათ და აღმოჩნდა, რომ ერთი კარგადაც მღეროდა. როკ–ენ–როლზე ბევრი ვიმაიმუნეთ (მე ძირითადად სურათები გადავიღე) და ღამის დაგვირგვინება  სადმე მყუდრო ბარში გადავწყვიტეთ, მაგრამ ფორტუნამ არც ახლა გაგვიმართლა. ფლოს შემოთავაზებას, სასმელთან ერთად “რედიოსონში” თავის ნომერში გადავბარგებულიყავით ყველა ერთხმად დათანხმდა. სასტუმროში მივხვდით, რომ დაღლილები ვიყავით და მალევე დავიშალეთ. 5ზე უკვე სახლში ვიყავით. ფლო კი საიმედო ხელში დავტოვეთ.

რატომ იყო ფლოსთან ერთად დროის გატარება საინტერესო და სახალისო:

1.უყურებს ცხოვრებას ძალიან მარტივად, ერთობა და არ ართულებს ყველაფერს.

2.საინტერესო მოსაუბრეა და კომუნიკაციაში ადვილად შემოდის, არ გიწევს 2 წუთში ერთხელ “დაქოქვა” რომ ხმა ამოიღოს.

3.განსხვავებული კულტურის წარმომადგენელია, ბევრ ქვეყანაში უმოგზაური და მისი თვალით დანახული საქართველო განსხვავებულია, იმისაგან რასაც ჩვეულებრივი ტურისტები ხედავენ.

4.საინტერესო ამბებს საინტერესოდ ყვება.

5. მეორე დღეს ბლოგზე არ დაწერს, როგორ ავიდნენ მის ნომერში ახუნტრუცებული გოგოები და როგორ აწონებდნენ თავს.

მე კარგად გავერთე და ვინც თავს ძალა დაატანა ეს 8 საათი ფლოსთან და ჩვენთან ერთად გაეტარებინა, გულწრფელად მეცოდება. მომავალი 1 კვირა ისევ ფლოზე ვილაპარაკებთ, მაგრამ არა როგორც ცოცხლად ნანახ უცხოელზე, არამედ ადამიანზე, რომელთან ერთადაც კარგი საღამო გავატარეთ.

Tags: ლუდი, მეგობრები, ნარიყალა, რედისონი, ტრენინგი, უცხოელი, ფლო

სალამი ჯული (Flipped)

 ზოგიერთი ჩვენგანი კაშკაშებს, ზოგი ატლასივით ბრწყინავს,  მაგრამ ზოგი ცისარტყელასავითაა და ასეთი ადამიანის  აღმოჩენას ვერანაირი გრძნობა შეედრება.  

Tags: ბავშვობა, რობ რაინერი, სიყვარული, ფილმი, ჯული

სოლიდარობა

ქართველებმა ვიცით გვერდში დგომა, მაგრამ არა სოლიდარობა. დიდი ხანია აღმოვაჩინე, რომ სხვისი გასაჭირის გაზიარება მხოლოდ სუფრაზე, შეზარხოზებულებს შეგვიძლია. სულ რუსეთში მომხდარი ამბავი მახსენდება.  ზამთრის ერთ დღე 40 წლის კაცს, გულის შეტევა დაემართა და ქუჩაში (იმ ქალაქის ცენტრალურ ქუჩაზე, რომელშიც ცხოვრობდა) 2დღის განმავლობაში უგონოდ ეგდო. არცერთ ფეხით მოსიარულეს მისი დახმარება აზრად არ მოუვიდა, სასწრაფოშიც არ დარეკეს. ყოველთის ვფიქრობდი, რომ მსგავსი რამ საქართველოში არ მოხდებოდა. ახლა აღარ ვარ დარწმუნებული.

რამდენიმე კვირის წინ რუსთაველზე უნივერსიტეტისაკენ მიმავალ ავტობუსს ველოდებოდი, როცა 39 ნომრიდან ვიღაც ბიჭმა 18-19 წლის გოგონა ხელში აყვანილი ჩამოიყვანა. ავტობუსის გაჩერება ხალხით იყო სავსე, მაგრამ გულწასულ გოგოს და მგზავრს არავინ მიაქცია ყურადღება, გარდა ერთი 40 წელს გადაცილებული ქალისა, რომელიც ექიმი აღმოჩნდა. ბრძანება გასცა გოგო სასწრაფოდ ასფალტზე დაეწვინათ, თავად კი ავტობუსში ავარდა, თან ბოდიში მოიხადა სამსახურში მაგვიანდებაო. არ ვიცი ექიმისთვის რა შეილძება იყოს უფრო მნიშვნელოვანი, ვიდრე ადამიანის დახმარება. შეიძლება მითხრათ, რომ მასაც ავადმყოფები ელოდებოდნენ, მაგრამ ისინი საავადმყოფოში იყვნენ, სადაც სხვა ექიმებიც არიან. გულწასული გოგოს (უჰაერობით გულწასულს აშკარად არ გავდა, 15 წუთი თვალებსაც კი ვერ ახელდა და გამოძახებიდან 40 წუთში მოსული სასწრაფოც პულს ვერ პოულობდა.) ბედის ანაბარა მიტოვება კი ჩემი აზრით არანაირ ეთიკაში ჯდება.

მეორე შემთხვევის შესახებ გუშინ გავიგე. ეს ორი ამბავი ერთმანეთს არ უკავშირდება, მაგრამ ორივე შემთხვევაში გულგრილობასთან გვაქვს ადგილი. ერთი ჯგუფელი მყავს, ჟურნალისტისთვის ზედმეტად მორცხვია, არც გარეგნობით და შესაძლებლობებით გამოირჩევა, მაგრამ მთელ ჯგუფზე უფრო მონდომებული და მოწესრიგებულია. ყოველთის დროულად მოაქვს დავალებები, ლექციებს არ აცდენს. დიდად არავისთან მეგობრობს, მაგრამ არც არავის არაფერს უშავებს. ერთ საგანზე, რომელიც საბედნიეროდ არ ავირჩიე, ჩემმა წყნარმა ჯგუფლემა ვერ გაიგო რა დაავალა ლექტორმა და   სულელური კითხვა დასვა  (არადა ჩემი ერთი ლექტორი ყოველთვის გვეუბნებოდა არ არსებობს სულელური კითხვები, არსებობს მხოლოდ სულელური პასუხები). ლექტორმა იმის მაგივრად, რომ განემარტა  კაიფი დაიწყო, რასაც რამდენიმე სტუდენტი აჰყვა. ყველაზე მეტად დანარჩენი ჯგუფის რეაქციამ გამარკვირვა, უფრო სწორად ურეაქციობამ. ამ ფაქტზე მეორე დღეს აღშფოთებულები ყვებოდნენ, მაგრამ ლექციაზე ერთადერთი კითხვით შემოიფარგლნენ, “რა გაცინებთ?” მესმის, სუსტი ადამიანის დაჩაგვრა ბევრს სიამოვნებას ანიჭებს და ამით თვითშეფასებას იმაღლებს;  მესმის, არავის უნდა ლექტორი გადაიმტეროს; მესმის, რომ არ უნდათ ვინმეს გამოქამოგების გამო თვითონ გახდნენ დაცინვის ობიექტები, მაგრამ  მოდით და ნუ მელაპარაკებით უსამართლობასთან ბრძოლაზე და ნუ მიმტკიცებთ, რომ სამსახურში ნებისმიერ ზეწოლას გაუძლებთ.

ხვალ თქვენ რომ წაგივიდეთ გული ტრანსპორტში ან “სულელური” კითხვა დასვათ, დარწმუნებული ხართ რომ სხვანაირად მოგექცევიან? მე  - არა

Tags: ავტობუსი, გაჩერება, გულწასული გოგო, ექიმი, ლექცია, ჟურნალისტი, რუსეთი, სოლიდარობა, უნივერსიტეტი, უსამართლობა, ჯგუფელი

Shopaholic

Just as an alcoholic craves the next drink, a shopaholic craves the next purchase.

ალბათ ბევრს უნახავს ფილმი “შოპაჰოლიკი,” განსაკუთრებით გოგოებს. ქალებს რომ უყვართ ისეთი ფილმია. დიდი აზრი მატარებელი არ არის, არც განსაკუთრებული მხატვრული მნიშვნელობა აქვს, მაგრამ სასიამოვნო საყურებელია.

შოპაჰოლიზმი შოპინგზე დამოკიდებულებაა. სტატისტიკის თანახმად (გამოკითხვა ამერიკაში ჩატარდა), 20 დან 1 შოპაჰოლიკია. 10 შოპაჰოლიკიდან 9 კი ქალი.

მე სულ რამდენიმე ადამიანი მეგულება, რომელსაც შოპინგზე წასვლა სიამოვნებას ანიჭებს. ჩემი  მეგობრების უმრავლესობა ამ პროცესისთვის სულიერად მომზადებას რამდენიმე დღით ადრე იწყებს. დღეს ტელევიზორში “შოპაჰოლიკს” მოვკარი თვალი და დამაინტერესა რატომ არ არიან შეიძლება იყო შოპაჰოლიკი საქარველოში. მივხვდი რომ მაქვს მონააცემები შოპაჰოლიკი გავხდე, რომ არა რამდენიმე ფაქტორი.

 

რატომ შეიძლება გავხდე შოპაჰოლიკი:

1. მიყვარს ტანსაცმლის ყიდვა. უკვე იმდენი ტანსაცმელი დამიგროვდა, რომ აღარსად ეტევა.
2.შემიძლია ისეთი ნივთების ყიდვა, რომლებიც არ მჭირდება.  მაგალითად, კაბები, რომლებსაც თითქმის არ ვიცვამ, მაგრამ მაინც ბევრი მაქვს.
3.მიყვარს გრძნობა, რომელიც ახალი ნივთების სახლში მიტანისას მაქვს. მთელი დღე არ ვიშორებ მათ. (ამიტომაც ჩემი ახალი ტანსაცმელი დიდი ხნის ნახმარს გავს ხოლმე )

4. თუ ნივთი ძალიან მომეწონა ნებისმიერ თანხას გადავიხდი (თუ მაქვს რა თქმა უნდა)

 

რატომ არ/ვერ გავხდები შოპაჰოლიკი:

1. შოპაჰოლიკისთვის შოპინგი სასიამოვნო პროცესია. თბილისის მაღაზიებში კონსულტანტები ან სულს ამოგხდიან კითხვით  რა ზომის, რა ფერის, რა ფასიან ნივთს  ეძებთ ან კუდში ისე დაგყვებიან თითქოს ქურდი იყოთ. თუ გაბედეთ და არაფერი იყიდეთ, ბუზღუნით და წყელვა-კრულვით გამოგაცილებენ. ბაზრობაზე ყოველთვის იმდენი ხალხი და ისეთი ხმაურია, რომ სახლში დაბრუნებული თავს ადამიანად ვერ გრძნობ.

2.ფინანსები.  გამომდინარე იქიდან, რომ არსად ვმუშაობ და საკუთარი შემოსავალი არ მაქვს შენაძენებში შეზღუდული ვარ.

3. არჩევანის სიმცირე. ყველგან ერთი და იგივე ნივთებბი იყიდება. არანაირი გარანტია გაქვს, რომ შენნაირი მაისური, ჩანთა ან ფეხსაცმელი სხვასაც არ ექნება.

4. ჯერჯერობით მაქვს საკმარისი ნებისყოფა, რომ არ ვიყიდო ყველაფერი რაც მინდა.

თქვენ?

Tags: თბილისი, მაღაზია, მომსახურება, სტატისტიკა, ტანსაცმელი, ფილმი, ფინანსები, შოპაჰოლიკი, შოპინგი

სოციალური მედიის დღე

გუშინ პირველად ვიყავი ბლოგერების შეკრებაზე. წუხელვე ვაპირებდი პოსტის დადებას, მაგრამ ზედმეტად კრიტიკული და ემოციური გამომივიდოდა და ხელი ავიღე ამ განზრახვისგან.  მთაწმინდაზე წასვლა ლალიმ გადამაწყვეტინა, მთელი კვირა ტვინს ვიჭყლეტდი რა მექნა, არ მინდოდა მარტო წავსულიყავი. მსხნელად ლალიკო მომევლინა და სამშაბთ საღამოს მკითხა შემთხვევით მთაწმინდაზე წასვლას ხომ არ ვაპირებდი. 30-ში მაღლივის გამოცდის მერე ბომბორისკენ გავემართეთ. ავტობუსში ბექა doin.ge შეგვხვდა. ამ ადამიანის მიმართ დიდი სიმპათიით არ ვიყავი განწყობილი (პოსტები საშინლად მომწონდა), მაგრამ გუშინ მივხვდი, რატომ მეგობრბოდნენ ჩემები ბექასთან.  მთაწმინდისკენ მიმავალი გზა არასდროს მომჩვენებია ასეთი გრძელი. ავტობუსში ჯაყჯაყის შემდეგ მივაღწიეთ ბომბორაში, მოვკალათდით ამფითეატრში და პრეზენტაციების ლოდინი დავიწყეთ.  პრეზენტაციები ქართული “სიზუსტით” 7საათზე დაიწყო.  სოციალური მედიის დღე სვიითიმ მიულოცა დამსწრე ბლოგერებს (ზუსტად ისეთი საყვარელი და ვარდისფერი ყოფილა, როგორიც წარმომედგინა) და გაბოს პრეზენტაციის დრო დადგა, რომელიც სადღაც გაუჩინარდა და 10 წუთი მას ველოდეთ.

მთაწმინდაზე იმ იმედით მივედი, რომ რამე ახალს გავიგებდი. პრეზენტაციებს გამოცდილი ბლოგერები აკეთებდნენ და მათგან რამე ახალის სწავლას ვიმედოვნებდი. სულ ორ პრეზენტაციას დავესწარი. მეტზე დასწრების არც დრო მქონდა და არც დიდი სურვილი. შეხვედრას აშკარად ორგანიზება აკლდა. პრეზენტაციები კი ნაჩქარევი და მიფუჩეჩებული იყო. ეჭვი მეპარება ამფითეატრში მსხდომი ხალხიდან ვინმეს არ სცოდნოდა არ არის RSS ან ვინმეს აინტერესებს  რომელ წელს შეიქმნა ეს თუ ის სოციალური ქსელი.

ბლოგერებთან უერთიერთობა არასდროს მქონია და ცოტა სხვანაირებად წარმომედგინენ. ყველა განსხვავებული იყო, მაგრამ თან ძალიან ერთნაირი. თავი კლასელების შეკრებაზე მეგონა, სადაც ყველას თავისი “სასტავი” ჰყავს. სხვა “სასტავთან” კარგად არიან, მაგრამ ზურგს უკან ჭორავენ.

მიუხედავად ხარვეზებისა (რბილად რომ ვთქვათ) ყველა ასეთი წამოწყება მისასალმებელია და საქართველოში სოციალური მედიის განვითარებას ემსახურება.

Tags: ავტობუსი, ამფითეატრი, ბლოგერები, გაბო, ლალი, მთაწმინდა, სვითი, სოციალური მედია, სოციალური მედიის დღე, doin.ge, RSS

Welcome back

მიყვარს ჩემი თავისთვის დღესასწაულების მილოცვა, დაბადების დღესაც მე ვულოცავ ქრისტინას პირველი. დღეს განსაკუთრებული არაფერი ხდება, უბრალოდ ბლოგს ვუბრუნდები. საუკუნეა (ნუ სულ ცოტა ნაკლები) არაფერი დამიწერია, არც დრო მქონდა და არც შთაგონება. ალბათ უფრო მეორე, თორემ გამოცდებისთვის ისედაც წინადღეს ვიწყებ მზადებას და დროც თავზესაყრელად მაქვს.  ამ დროის განმავლობაში:

* ჩავაბარე 4 გამოცდა

* თითქმის მეოთხე კურსელი გავხდი

* ორი კილოთიც გავხდი

* მილიარდჯერ ვეჩხუბე ბუუს და მილიარდჯერ შევურიგდი

*გავიგე ყველაფერი მანქანის ნაწილებზე

*მომენატრა ჩემი ბლოგი და კომენტარების ლოდინი

ჩემს თავს, როგორც ბლოგერს, ბოლო შანსი მივეცი და გადავწყვიტე 30-ში სოციალური მედიის დღე აღვნიშნო ბლოგერებთან ერთად,  მთაწმინდის პარკში იმართება. პრეზენტაციის რამდენიმე თემამ ნამდვილად დამაინტერესა.  მართლა მინდა გავიგო, რატომ გაგიჟდა ეს ხალხი ტვიტერზე. დავრეგისტრირდი, მაგრამ არ მომეწონა და წავშალე ექაუნთი.

30-ში გამოცდა მაქვს მაღლივში, მაგრამ იმედია 6-მდე დამიმთავრდება.  მეორე მიზეზი რის გამო შეიძლება გადავიფიქრო “სოციალური მედიის დღეზე” წასვლა ნაცნობი ბლოგერების არარსებობაა.  არ მინდა მეზობლის ბავშვივით ვიდგე.

ვეძებ, ნებისმიერი ასაკისა და სქესის  ბლოგერს მწნ (მთაწმინდაზე წასვლის მიზნით), ვარ მაღალი, ქერა ცისფერთვალება, გასათხოვარი, მანქანით და ბეეეევრი ფულით.  მსურველები შემეხმიანეთ.

Tags: ბლოგერები, ბუუ, გამოცდა, მანქანა, მაღლივი, მთაწმინდა, სოციალური მედიის დღე