პატარა გადახვევა: მე და ჩემს 5 მეგობარს, რომლებიც ამ ტრენინგზე ერთად წავედით ერთი უცნაურობა გვჭირს.  როცა ადამიანები (ძირითადად ლექტორები) მოგვწონს, ზედმეტად აჟიტირებულები ვართ. გვახსოვს ამ ადამიანის ყველა სიტყვა, ხუმრობა თუ ჟესტიკულაცია. ეს აჟიტირება მაქსიმუმ 2 კვირა გრძელდება და მერე უფრო იოლ ფორმებში გადადის. ჩვენი აჟიტირების ბოლო ობიექტი ფლო იყო, პირველ რიგში, მისი საქმისადმი დამოკიდებულების გამო.

ტრენინგის დამთავრებაზე ყველას გული გვწყდებოდა, თან ფლომაც რამდენჯერმე შემოგვთავაზა შევკრებილიყავით ამიტომაც გადავწყვიტეთ მისთვის ქალაქის ჩვენება. ქართულ სამზარეულოში მისი ცოდნა მხოლოდ ოფისში ერთხელ გასინჯული ხაჭაპურით შემოიფარგლებოდა, ამიტომაც პარასკევ საღამოს თავი ერთ–ერთ რესტორანში ამოვყავით. ტრენინგში მონაწილე 12 სტუდენტიდან 11 სახეზე იყო. მათ შორის ერთი ბიჭიც. ფლო იმაზე გაცილებით საინტერესო პიროვნება აღმოჩნდა, ვიდრე მოველოდი. კარგად ერკვევა კინოში და მუსიკაში, ბევრს მოგზაურობს და თავისი თავგადასავლების საინტერესოდ მოყოლაც გამოსდის.

საღამო ბარის ძებნაში გაგარძელდა, მაგრამ პარასკევ ყველა ადგილი, სადაც დაჯდომა, ლუდის დალევა, მუსიკის მოსმენა და უბრალოდ ლაპარაკი შეიძლებოდა გადაჭედილი იყო. ვიყიდეთ, ლუდი, წვენი, ჩიპსები და ღამე ნარიყალაზე გავაგრძელეთ. ცხოვრებაში პირველად დავლიე ამდენი ლუდი და აღმოჩნდა, რომ ძალიანაც კარგი სიმთვრალე მაქვს. ნარიყალაზე საშინელი ქარი იყო, თან ზოგიერთები ქუსლებიანი ფეხსაცმლით იყვნენ და მხიარულება დიდად არ გამოსდიოდათ. სამაგიეროდ, ცოტახანში რამდენიმე ახალგაზრდა შემოგვიერთდა, რომლებსაც გიტარა ჰქონდათ და აღმოჩნდა, რომ ერთი კარგადაც მღეროდა. როკ–ენ–როლზე ბევრი ვიმაიმუნეთ (მე ძირითადად სურათები გადავიღე) და ღამის დაგვირგვინება  სადმე მყუდრო ბარში გადავწყვიტეთ, მაგრამ ფორტუნამ არც ახლა გაგვიმართლა. ფლოს შემოთავაზებას, სასმელთან ერთად “რედიოსონში” თავის ნომერში გადავბარგებულიყავით ყველა ერთხმად დათანხმდა. სასტუმროში მივხვდით, რომ დაღლილები ვიყავით და მალევე დავიშალეთ. 5ზე უკვე სახლში ვიყავით. ფლო კი საიმედო ხელში დავტოვეთ.

რატომ იყო ფლოსთან ერთად დროის გატარება საინტერესო და სახალისო:

1.უყურებს ცხოვრებას ძალიან მარტივად, ერთობა და არ ართულებს ყველაფერს.

2.საინტერესო მოსაუბრეა და კომუნიკაციაში ადვილად შემოდის, არ გიწევს 2 წუთში ერთხელ “დაქოქვა” რომ ხმა ამოიღოს.

3.განსხვავებული კულტურის წარმომადგენელია, ბევრ ქვეყანაში უმოგზაური და მისი თვალით დანახული საქართველო განსხვავებულია, იმისაგან რასაც ჩვეულებრივი ტურისტები ხედავენ.

4.საინტერესო ამბებს საინტერესოდ ყვება.

5. მეორე დღეს ბლოგზე არ დაწერს, როგორ ავიდნენ მის ნომერში ახუნტრუცებული გოგოები და როგორ აწონებდნენ თავს.

მე კარგად გავერთე და ვინც თავს ძალა დაატანა ეს 8 საათი ფლოსთან და ჩვენთან ერთად გაეტარებინა, გულწრფელად მეცოდება. მომავალი 1 კვირა ისევ ფლოზე ვილაპარაკებთ, მაგრამ არა როგორც ცოცხლად ნანახ უცხოელზე, არამედ ადამიანზე, რომელთან ერთადაც კარგი საღამო გავატარეთ.

ბრაის ლოსკი და ჯული ბეიკერის მეზობლად გადმოდის საცხოვრებლად. ჯული ბრაიანს ნივთების გადატანაში დახმარებას სთავაზობს. ერთი შეხედვით ჩვეულებრივი სიტუაცია, რომელსაც 7 წლის ჯული და ბრაისი განსხვავებულად აღიქვამენ.

„აშკარა იყო, რომ ეს გოგო მინიშნებებს ვერ ხვდებოდა. უკვე ვაპირებდი, მეთქვა,  თავი დაენებებინა, როცა რაღაც უცნაური მოხდა. მე, ამ უცნაურ გოგოსთან ხელი–ხელ ჩაკიდებული ვიდექი.“

„როგორც კი ბრაის ლოსკი დავინახე, გავგიჟდი. მისი თვალები. მისი დიდი, ლამაზი თვალები… ერთადერთი რაც დამამახსოვდა – მას ჩემი ხელი უჭირავს და თვალებში მიყურებს. ჩემი გული გაჩერდა.“

„სალამი ჯულიში“ მოვლენებს, ბრაისისა და ჯულის თვალით მონაცვლეობით ვუყურებთ და  ვხედავთ, რამდენად განსხვავებულია სხვადასხვა ადამიანის მიერ ერთი და იმავე მოვლენის აღქმა.

მომავალი ექვს წელს, ბრაისი უცნაური ჯულისაგან თავის დაღწევაში ატარებს. ბრაისს არ სურს სკოლაში ჯულიასთან მეგობრობის გამო დასცინონ. ჯულის კი ხალხის აზრი არ აინტერესებს. ის ქათმებს უვლის და კვერცხს ყიდის, სკოლის სამეცნიერო პროექტების გამოფენაზე კი წიწილების გამოჩეკვის პროცესს აჩვენებს.

ბრაისი და ჯული განსხვავებულ სოციალურ ფენებს მიეკუთვნებიან. ბრაისის მამა, ღარიბ მეზობლებზე ზევიდან ყურებით უდიდეს სიამოვნებას იღებს.  ჯულიას მამა, რიჩარდი კი მხატვარია, რომლის ერთადერთ შემოსავალს პეიზაჟების ბაზრობებზე გაყიდვა წარმოადგენს. რიჩარდს, შეზღუდული უნარების მქონე ძმა ჰყავს, რომლის მოვლასაც შემოსავლის ძირითადი ნაწილი მიაქვს. მიუხედავად გაჭირვებისა, ჯულიას ოჯახი ბედნიერია, მათ უყვართ ერთმანეთი და კმაყოფილი არიან იმით, რაც აქვთ.

ჯულის მამა ეუბნება, რომ მოვლენის  მთლიანობაში დანახვა, უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ნაწილების. ჯულის კი სჯერა, რომ ბრაისი, მიუხედავად მისი უხეშობისა,  კარგი ადამიანია. ბრაისს კი ამის მიხვედრაში ბაბუა ეხმარება, რომელსაც ჯულია გარდაცვლილ მეუღლეს ახსენებს. მასსავით მიზანდასახული და პრინციპული ადამიანია.   

„სალამი ჯულიაში“ მოქმედება 50–იანები წლების ბოლოს ხდება. მეოცე საუკუნის ეს მონაკვეთი რეჟისორ რობ რაინერისთვის უცხო არ არის. მისმა ბავშვობამაც ამ პერიოდში ჩაიარა და რაინერის ყველაზე ცნობილი ფილმიც, რომლითაც „ოქროს გლობუსი“ აიღო მეოცე საუკუნის ამ მონაკვეთს ასახავს. რაინერის 50–იანი წლებით დაინტერესება მარტო ნოსტალგიას არ უკავშირდება. მას სურს ახალ თაობას დაანახვოს, რომ ნახევარი საუკუნის წინაც ისე უყვარდათ, როგორც დღეს და გრძნობები არ შეცვლილა, შეიცვალა მხოლოდ მათი გამოხატვის საშუალებები.

„ის რაც ფილმს განსაკუთრებულად თბილს ხდის არის, არის სურვილი 14 წლის ასაკში გვქონოდა ისეთი ცხოვრება, როგორიც ჯულიას და ბრაის აქვთ. ეს ისტორია დამაჯარებელია არამარტო ზრდასრულებისთვის, არამედ 14 წლის მოზარდებისათვისაც. ჩვენც გმირებთან ერთად გვიყვარდება,“  დაწერა „ჩიკაგო–სანმა“  „სალამი ჯულიაზე.“

„ნიუ–იორკ თაიმსის“ აზრით ბრაიან რაინერმა მოახერხა სიყვარულის ყველაზე გულწრფელი და დამაჯერებელი სურათის დახატვა.

რამდენიმე კვირის წინ რუსთაველზე უნივერსიტეტისაკენ მიმავალ ავტობუსს ველოდებოდი, როცა 39 ნომრიდან ვიღაც ბიჭმა 18-19 წლის გოგონა ხელში აყვანილი ჩამოიყვანა. ავტობუსის გაჩერება ხალხით იყო სავსე, მაგრამ გულწასულ გოგოს და მგზავრს არავინ მიაქცია ყურადღება, გარდა ერთი 40 წელს გადაცილებული ქალისა, რომელიც ექიმი აღმოჩნდა. ბრძანება გასცა გოგო სასწრაფოდ ასფალტზე დაეწვინათ, თავად კი ავტობუსში ავარდა, თან ბოდიში მოიხადა სამსახურში მაგვიანდებაო. არ ვიცი ექიმისთვის რა შეილძება იყოს უფრო მნიშვნელოვანი, ვიდრე ადამიანის დახმარება. შეიძლება მითხრათ, რომ მასაც ავადმყოფები ელოდებოდნენ, მაგრამ ისინი საავადმყოფოში იყვნენ, სადაც სხვა ექიმებიც არიან. გულწასული გოგოს (უჰაერობით გულწასულს აშკარად არ გავდა, 15 წუთი თვალებსაც კი ვერ ახელდა და გამოძახებიდან 40 წუთში მოსული სასწრაფოც პულს ვერ პოულობდა.) ბედის ანაბარა მიტოვება კი ჩემი აზრით არანაირ ეთიკაში ჯდება.

ალბათ ბევრს უნახავს ფილმი “შოპაჰოლიკი,” განსაკუთრებით გოგოებს. ქალებს რომ უყვართ ისეთი ფილმია. დიდი აზრი მატარებელი არ არის, არც განსაკუთრებული მხატვრული მნიშვნელობა აქვს, მაგრამ სასიამოვნო საყურებელია.

შოპაჰოლიზმი შოპინგზე დამოკიდებულებაა. სტატისტიკის თანახმად (გამოკითხვა ამერიკაში ჩატარდა), 20 დან 1 შოპაჰოლიკია. 10 შოპაჰოლიკიდან 9 კი ქალი.

მე სულ რამდენიმე ადამიანი მეგულება, რომელსაც შოპინგზე წასვლა სიამოვნებას ანიჭებს. ჩემი  მეგობრების უმრავლესობა ამ პროცესისთვის სულიერად მომზადებას რამდენიმე დღით ადრე იწყებს. დღეს ტელევიზორში “შოპაჰოლიკს” მოვკარი თვალი და დამაინტერესა რატომ არ არიან შეიძლება იყო შოპაჰოლიკი საქარველოში. მივხვდი რომ მაქვს მონააცემები შოპაჰოლიკი გავხდე, რომ არა რამდენიმე ფაქტორი.

რატომ შეიძლება გავხდე შოპაჰოლიკი:

1. მიყვარს ტანსაცმლის ყიდვა. უკვე იმდენი ტანსაცმელი დამიგროვდა, რომ აღარსად ეტევა.
2.შემიძლია ისეთი ნივთების ყიდვა, რომლებიც არ მჭირდება.  მაგალითად, კაბები, რომლებსაც თითქმის არ ვიცვამ, მაგრამ მაინც ბევრი მაქვს.
3.მიყვარს გრძნობა, რომელიც ახალი ნივთების სახლში მიტანისას მაქვს. მთელი დღე არ ვიშორებ მათ. (ამიტომაც ჩემი ახალი ტანსაცმელი დიდი ხნის ნახმარს გავს ხოლმე )

4. თუ ნივთი ძალიან მომეწონა ნებისმიერ თანხას გადავიხდი (თუ მაქვს რა თქმა უნდა)

რატომ არ/ვერ გავხდები შოპაჰოლიკი:

1. შოპაჰოლიკისთვის შოპინგი სასიამოვნო პროცესია. თბილისის მაღაზიებში კონსულტანტები ან სულს ამოგხდიან კითხვით  რა ზომის, რა ფერის, რა ფასიან ნივთს  ეძებთ ან კუდში ისე დაგყვებიან თითქოს ქურდი იყოთ. თუ გაბედეთ და არაფერი იყიდეთ, ბუზღუნით და წყელვა-კრულვით გამოგაცილებენ. ბაზრობაზე ყოველთვის იმდენი ხალხი და ისეთი ხმაურია, რომ სახლში დაბრუნებული თავს ადამიანად ვერ გრძნობ.

2.ფინანსები.  გამომდინარე იქიდან, რომ არსად ვმუშაობ და საკუთარი შემოსავალი არ მაქვს შენაძენებში შეზღუდული ვარ.

3. არჩევანის სიმცირე. ყველგან ერთი და იგივე ნივთებბი იყიდება. არანაირი გარანტია გაქვს, რომ შენნაირი მაისური, ჩანთა ან ფეხსაცმელი სხვასაც არ ექნება.

4. ჯერჯერობით მაქვს საკმარისი ნებისყოფა, რომ არ ვიყიდო ყველაფერი რაც მინდა.

თქვენ?

მთაწმინდაზე იმ იმედით მივედი, რომ რამე ახალს გავიგებდი. პრეზენტაციებს გამოცდილი ბლოგერები აკეთებდნენ და მათგან რამე ახალის სწავლას ვიმედოვნებდი. სულ ორ პრეზენტაციას დავესწარი. მეტზე დასწრების არც დრო მქონდა და არც დიდი სურვილი. შეხვედრას აშკარად ორგანიზება აკლდა. პრეზენტაციები კი ნაჩქარევი და მიფუჩეჩებული იყო. ეჭვი მეპარება ამფითეატრში მსხდომი ხალხიდან ვინმეს არ სცოდნოდა არ არის RSS ან ვინმეს აინტერესებს  რომელ წელს შეიქმნა ეს თუ ის სოციალური ქსელი.

ბლოგერებთან უერთიერთობა არასდროს მქონია და ცოტა სხვანაირებად წარმომედგინენ. ყველა განსხვავებული იყო, მაგრამ თან ძალიან ერთნაირი. თავი კლასელების შეკრებაზე მეგონა, სადაც ყველას თავისი “სასტავი” ჰყავს. სხვა “სასტავთან” კარგად არიან, მაგრამ ზურგს უკან ჭორავენ.

მიუხედავად ხარვეზებისა (რბილად რომ ვთქვათ) ყველა ასეთი წამოწყება მისასალმებელია და საქართველოში სოციალური მედიის განვითარებას ემსახურება.

* ჩავაბარე 4 გამოცდა

* თითქმის მეოთხე კურსელი გავხდი

* ორი კილოთიც გავხდი

* მილიარდჯერ ვეჩხუბე ბუუს და მილიარდჯერ შევურიგდი

*გავიგე ყველაფერი მანქანის ნაწილებზე

*მომენატრა ჩემი ბლოგი და კომენტარების ლოდინი

ჩემს თავს, როგორც ბლოგერს, ბოლო შანსი მივეცი და გადავწყვიტე 30-ში სოციალური მედიის დღე აღვნიშნო ბლოგერებთან ერთად,  მთაწმინდის პარკში იმართება. პრეზენტაციის რამდენიმე თემამ ნამდვილად დამაინტერესა.  მართლა მინდა გავიგო, რატომ გაგიჟდა ეს ხალხი ტვიტერზე. დავრეგისტრირდი, მაგრამ არ მომეწონა და წავშალე ექაუნთი.

30-ში გამოცდა მაქვს მაღლივში, მაგრამ იმედია 6-მდე დამიმთავრდება.  მეორე მიზეზი რის გამო შეიძლება გადავიფიქრო “სოციალური მედიის დღეზე” წასვლა ნაცნობი ბლოგერების არარსებობაა.  არ მინდა მეზობლის ბავშვივით ვიდგე.

ვეძებ, ნებისმიერი ასაკისა და სქესის  ბლოგერს მწნ (მთაწმინდაზე წასვლის მიზნით), ვარ მაღალი, ქერა ცისფერთვალება, გასათხოვარი, მანქანით და ბეეეევრი ფულით.  მსურველები შემეხმიანეთ.

ყველა წერს იმას, რაც მათ იმედს აძლევს, ძირითადად სიყვარულზე წერენ, მაგრამ ბევრი განსხვავებული ისტორიაცაა.  ყველაზე ხშირად ასაკოვან წყვილებზე წერენ, რომლებმაც მთელი ცხოვრება ერთად გაატარეს და მიუხედავად ყველაფრისა უყვართ ერთმანეთი.  ამ საიტზე ყველას შეუძლია დადოს თავისი ისტორია. საჭიროა მხოლოდ ინგლისურის მინიმალურ დონეზე ცოდნა და ისტორია, რომელსაც 300 სიმბოლოში ჩაატევთ. მინდა, ჩემი რამდენიმე ფავორიტი ამბავი გაგიზიაროთ.

22 years ago, a 16 year old girl was pregnant with a baby of rape.

Understanding the circumstances, her parents told her to abort or be disowned.

Her best friend – her 18 year old neighbor – although he was not the father, stepped into the father figures shoes. They got married 2 years later.

Mom and Dad, your love for me and for each other GM

I recently found out I was HIV+ and my world crashed around me. But my boyfriend picked up the pieces. He mopped my tears, held my hand, went with me for treatment, he even stayed right there beside me when the meds made sick. I owe him my life, and for Christmas he asked me to marry him.

When I was four years old I sat beside a boy in my kindergarden class, and he was my best friend. Twenty three years later, he sits beside me on the couch, holding the hand with a wedding ring.

Today, my brother asked the girl of his dreams to marry him.

She said yes. She is 15 years old.

My brother is 5. And Autistic.

Older Teenagers that understand GMH.

Today, I was at a restaurant with a friend of mine for lunch.

Two men walked in holding hands. A little girl said to her mom, “Mommy, why are they holding hands?” Her mother replied, “Because they’re in love with each other.”

Our new generation being taught same-sex love is okay GMH.

Today, my girlfriend’s teacher told her that she had to keep her opinions to herself because she is a lesbian.

A boy in the front of her class – a stranger – stood up and told the teacher he was protesting HER opinion. He walked out.

EVERYONE followed.

Their willing love and acceptance for her GMH.

I was at the mall the other day when I saw an old couple sitting together. The man looked over at the woman and said,

“Jane, we did it. We grew old together.”

The look in her eyes GMH.

დავდივარ ძალიან ჩქარა.  ან მობილურზე ვლაპარაკობ, ან სმს-ს ვაგზავნი, შესაბამისად ხშირად ვხვდები უხერხულ სიტუაციებში და ხან ბოძს ვეხუტები, ხანაც უცხო ადამიანებს. მეგობრები დამცინიან ისეთი შეხედულება აქვს ვინმეს სუპერ დაკავებული ეგონებიო.

მაცვია  კეტები/ბალეტკები ან უმაღლეს ქუსლებზე. მაღალქუსლიანები წელიწადში მაქსიმუმ 5ჯერ მაცვია  და იმედია ამ სამარცხვინო სიტუაციაში არ მნახავთ. ვერ ვისწავლე ქუსლებზე სიარული, ამის ნიშანი ჩემი მარჯვენა ხელის გაღუნული ნეკა თითია… მარტო ფეხსაცმელებით კი არ დავდიავრ, ჯინსები მაცვია ყოველთვის ან მოკლე კაბები (ამ ბოლო დროს იშვიათად, ზედმეტ წონასთან მაქვს ხელჩართული ბრძოლა). ამ ბოლო დროს პერანგები (“საროჩკები”) შემიყვარდა. თითქმის ყოველთვის მუსიკას ვუსმენ, ამიტომ გარშემომყოფებს ხშირად ვერ ვამჩნევ.

მაქვს წაბლისფერი გრძელი, სწორი თმა, რომელიც ძირითადად შეკრული მაქვს ან დაწნული. ყავისფერი თვალები და წითელპომადიანი ტუჩები.

ეჭვი მეპარება ვინმემ მიცნოს, სულ მეცვლება გარეგნობა და ჩაცმის სტილი, მაგრამ თუ ვინმე შემომხვდით და გამიხსენეთ არ მოგერიდოთ, თქვენი დანახვა უზომოდ გამახარებს…

ორი დღეა “საიდუმდო სირობის” გარშემო ვნებათაღელვა არ ცხრება. ვინც არ იცის, “საიდუმლო სირობა”  ერეკლე დეისაძის წიგნია, რომელშიც საუბარია ტაბუ დადებულ თემებზე, ისეთებზე, როგორიც რელიგიაა.  წიგნის პრეზენტაცია რამდენიმე დღის წინ ილიას უნივერსიტეტის წიგნის მაღაზიაში გაიმართა. “საიდუმლო სირობის” შესახებ ბევრი ვერც გაიგებდა, გუშინ მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირს აქცია რომ არ აგემართა.  აქციის მთავარი მოთხოვნა, არც მეტი, არც ნაკლები, გიგი თევზაძის გათავისუფლება იყო, რომელიც სამლოცველო კუთხეს არ ხსნის უნივერსიტეტში და ანტიმართლადიდებლური წიგნებით ასწავლის საცოდავ სტუდენტებს.  მმკ-ს აქცია საზოგადოების ნაწილმა დღეს 5 საათზე გააპროტესტა. დეისაძისადმი თანადგომის გამოსახატავად, მათ “საიდუმლო სირობა”  შეიძინეს, მაგრამ ხანგრძლივ ეს მმკ გაახარებს ვინმეს განა? და ილიას უნივერსიტეტის წინ ხელჩართული ბრძოლა გაიმართა. ბრძოლა რაა მმკ იწევდა აქციის მონაწილეების საცემრად. მალე პატრულიც მოვიდა, მაგრამ მდგომარეობა მხოლოდ სასულიერო პირებმა განმუხტეს.

“საიდუმლო სირობა” არ წამიკითხავს, შესაბამისად მის მხატვრულ თუ ლიტერატურულ ღირებულებაზე ვერაფერს ვიტყვი. ჩემთვის ის ფაქტია აღმაშფოთებელი, რომ მმკ ცდილობს ცენზურა დაადოს ყველაფერს. მათ უნდა გადაწყვიტონ რა ჩავიცვათ, რას ვუყყუროთ, სად წავიდეთ, რა ვიკითხოთ, ერთი სიტყვით, როგორ უნდა ვიცხოვროთ. თუმცა, არც მიკვირს… ხმა არავინ ამოიღო, როცა ჰელოუინი დაარბისე, არც “დიდ ათეულიდან” წმინდანების ამოღებაზე.  საზოგადოებისთვის მიუღებელია ყველა არატრადიციული სექსუალური ორიენტაციის პირი, მათი ცემა შეიძლება, მერე რა თუ ისინიც ღმერთის შვილები არიან.  საინტერესოა, ერთი შეხედვით როგორ წყვეტენ ვინ არის გეი და ვინ არა.

მერე რა თუ კანონის წინაშე ყველა თანასწორია, მერე რა თუ ყველას აქვს უფლება დააფიქსიროს თავისი აზრი, მთავარია მმკ იყოს კმაყოფილი.

მერე რა თუ არსებობს ცნება, რომელსაც გამოახტვის თავისუფლება ჰქვია და ყველას აქვს თავისი აზრის დაფიქსირების უფლება, მთავარია მმკ ხომ დააფიქსირა თავისი აზრი.

მერე რა თუ ადამიანის უფლებები დაარღვის, მთავარია მმკს მოთხოვნები შესრულდეს.

ნატოში და ევროკავშირში გვინდა გაწევრიანება, დემოკრატიის შუქურა ვართ და იმდენს ვერ მივაღწიეთ, რომ ყველას შეეძლოს თავისი აზრის დაფიქსირება და არ ეშინოდეს ეკლესიის რისხვის. მმკ ერთი ორგანიზაციაა, რომელთან დაკავშირებითაც  საპატრიარქო კომენტარს არ აკეთებს, შესაბამისად მათ უკან ყველა ეკლესიას ხედავს. რატომ არასოდეს ისჯება მმკ, როცა ადამიანის უფლებებს არღვევს? ირანს ვაშენებთ და ქვეყნის ყველაზე ავტორიტეტულ ინსტიტუს ვერ ვუპირისპირდებით?

ამ საკითხთან დაკავშირებით ჩემი აზრის დაფიქსირებას არ ვაპირებდი, რომ არა ჩემი ერთი ახლობელი, რომელმაც მომახარა თუ როგორ სცემდნენ “პიდარასტებს” ჭავჭავაძესთან. თავს მართლმადიდებლად ვთვლი, მაგრამ ყველაზე წინ ადამიანის უფლებებს ვაყენებ, განსაკუთრებით გამოხატვის თავისუფლებას და არ შემეძლო გავჩუმებულიყავი.  მმკს საქციელი ყოველგვარ ზღვარს სცილდება და ყველაზე მართლმადიდებელი ადამიანისთვისაც მიუღებელი იქნება. რა შედეგი მოიტანა მათმა საქციელმა? “საიდუმლო სირობის” მთელი ტირაჟი გაიყიდა და დეისაძეს უფასო პიარი გაუკეთეს. ბრავოოოო!!!